Μόλις έφτασα στην ασφάλεια της όχθης, στράφηκα πίσω μου να δω αν σκόπευε να με ακολουθήσει τελικά στο δάσος και να με ξεκάνει πριν μου δοθεί η ευκαιρία να μπω στο σπίτι των παιδικών χρόνων του Κόλμαν Σιλκ και να καθίσω με την οικογένειά του στο Ιστ Όραντζ στο κυριακάτικο τραπέζι ως λευκός φιλοξενούμενος, όπως είχε κάνει πριν από μένα η Στίνα Πάλσον. Με το που τον αντίκρισα, μ΄ έπιασε ξανά τρόμος μπροστά στο τρυπάνι - μ' όλο που εκείνος είχε ξανακαθίσει στον κουβά του: το παγωμένο λευκό της λίμνης περιτριγύριζε τη μικροσκοπική κουκκίδα ενός ανθρώπου, μοναδικό ανθρώπινο σημάδι σ' όλη τη φύση, σαν το σημάδι του σταυρού που βάζει για υπογραφή ένας αγράμματος σ' ένα φύλλο χαρτί -ιδού, αν όχι όλη η ιστορία, τουλάχιστον όλη η εικόνα. Είναι σπάνιο, στο τέλος του αιώνα μας, η ζωή να σου προσφέρει ένα τόσο καθαρό και ειρηνικό θέαμα: ένας μοναχικός άνθρωπος, καθισμένος σ' έναν κουβά, ψαρεύει μέσα από μια τρύπα βάθους σαράντα πέντε εκατοστών στον πάγο μιας λίμνης που τα νερά της ανανεώνονται συνεχώς σ' ένα αρκαδικό τοπίο στην κορυφή ενός βουνού στην Αμερική.
